Ongeveer dertien jaar geleden heb ik lopen gedeeltelijk ingeruild voor rollen. Dat gebeurt natuurlijk niet zomaar, maar zonder hier al mijn diagnoses op te noemen, kan ik vertellen dat ik al zolang als ik mij kan herinneren rugpijn heb en ook al jarenlang nekpijn heb. Vanaf zo’n zestien jaar geleden ging de kracht in mijn benen ook behoorlijk achteruit. Het eerste wat ik heb opgegeven is fietsen: dat ging gewoon niet meer. Maar op den duur werd ook lopen te vermoeiend en pijnlijk, ondanks dat mijn benen het wel nog ‘deden’.

Ik begon meer en meer tijd in bed door te brengen. Dit had natuurlijk invloed op mijn dagelijks leven: ik kon niet meer naar school, ik kon geen boodschappen meer doen. Dit deed mij besluiten om een rolstoel aan te vragen bij de WMO. Na veel getouwtrek kwam die er. Er ging een wereld voor mij open: ik kon weer naar school, ik kon weer naar de stad. Maar mijn ervaringen hadden mij geleerd dat mijn benen niet meer goed wilden. Achteraf gezien denk ik dat ik mijzelf al veel te lang had overbelast, waardoor ik toen minder kon dan dat ik nu kan.

Omdat ik dus in een rolstoel kwam en verminderde spierkracht in mijn benen had, was een handbike een logische keuze. En ik heb in de loop van de jaren heel wat handbikes gehad: volledig elektrisch, volledig manueel, aankoppel, vastframe, en alles ertussenin. En ik heb ook honderden kilometers gefietst. De laatste jaren deed ik dit op mijn vastframe kniezit handbike. Een fantastisch apparaat waar ik met veel plezier uren op heb gefietst. Het gaf me een gevoel van vrijheid en van mee kunnen doen op het gebied van sport. Er is echter één probleem: ik kan geen tempo maken. Mijn gemiddelde tempo is blijven steken op zo’n dertien kilometer per uur. Hoeveel ik ook trainde, ik kreeg dat tempo niet omhoog. Dit maakt dat ik niet mee kan doen aan groepsritten: ik kan de groep nooit bijhouden. En lange afstandsevenementen bijwonen kan wel, want ik kan best vijftig kilometer handbiken, maar ik doe er wel heel lang over en ben dan steeds de allerlaatste. Dat is niet echt leuk en ook niet gezellig.

In de loop der jaren is er lichamelijk het één en ander veranderd. Schouderproblemen zorgden ervoor dat ik mijn handbewogen rolstoel heb moeten inruilen voor een elektrische rolstoel, op advies van het revalidatiecentrum. Tegelijkertijd heb ik geleerd dat mijn loopfunctie niet achteruit gaat, maar eerder vooruit is gegaan: doordat ik mijzelf niet meer overbelast met lopen, kan ik de stukjes die ik nog loop beter volhouden en kan ik zelfs meer lopen dan dat ik tien jaar geleden kon. Geen kilometers hoor, want lopen blijft zeer vermoeiend door mijn rugproblemen en door hypermobiliteit, maar met behulp van mijn rollator kan ik prima even een winkel in en uit (zolang die winkel niet te groot is 😉).

Dit heeft mij aan het nadenken gezet. Want als het zó zit, zou ik dan niet met een driewieler kunnen fietsen? Ik heb dit twee jaar geleden voor het eerst uitgeprobeerd. Met een gehuurde elektrische driewieler heb ik de Onbeperkte Elfstedentocht gefietst en met succes: ik heb de hele route afgelegd én ik kon meekomen met de rest. De fiets zat niet lekker en ik had veel pijn, maar het opende toch perspectief. Als ik nou een elektrische driewieler kon vinden die wél lekker zit en waarop ik zonder (veel) pijn kan fietsen, dan heb ik dé oplossing. Mijn benen blijven in vorm voor zover dat kan, ik kan lekker fietsen en ik kan meedoen aan groepsritten.

Ik heb mijn ogen tijdens de Onbeperkte Elfstedentocht goed de kost gegeven en maakte kennis met het fietsmerk Hase. Ik heb mij bij ’t Mannetje in Haarlem laten voorlichten over de verschillende mogelijkheden en bij hen ben ik uitgekomen bij een Hase Kettwiesel met onderstuur. Omdat je op deze fiets de rugleuning achterover kunt zetten, kun je een andere houding aannemen tijdens het fietsen waardoor het zwaartepunt verlegd wordt. De druk in mijn onderrug neemt hierdoor af, waardoor ik zonder pijn kan zitten en fietsen.

Ik verwacht mijn nieuwe driewieler in maart 2026 te ontvangen, en dan is het trainen geblazen!

Wilma Kieft