De winter van 2025-26 ligt nog maar net achter ons. Ik heb geen hekel aan de winter, maar zo rond half maart ben ik wel klaar met de kou en nattigheid. Mijn man Cees houdt heel erg van de sneeuw. Vroeger deelde ik dat genoegen met hem, maar nu ik niet meer zo goed loop, kunnen we ook geen mooie sneeuwwandelingen meer maken. Dat mis ik wel. Maar gelukkig heb ik mijn driewielfiets!

Een slippertje op het Polderpad

Helaas… daar heeft mijn man dan weer niets mee: fietsen in de sneeuw. Maar weer of geen weer, en dus ook met sneeuw op de weg: ik stap op mijn fiets. Op het Polderpad (dat eigenlijk Middenweg Bovenkerkerpolder heet) fiets ik over het best wel gladde wegdek van Amstelveen naar Uithoorn. Warm ingepakt trap ik lekker door.

Dan hoor ik hevig gekletter achter me: manlief is onderuitgegaan. Morrend krabbelt hij weer op, pakt zijn fiets van de grond en… draait om! “Dit doe ik dus niet. Kl…sneeuw!” Nou zeg, ik weet gewoon niet wat ik hoor! Uit zijn mond nog wel! De sneeuwliefhebber! Tijd voor een goed gesprek.

Na wat gemopper fietsen we dan toch maar weer samen verder. Cees blijft voorzichtig, ik trap lekker door. Maar nee, dit is ook niet leuk op deze manier. Is hier sprake van discriminatie van de tweewieler? Heeft de driewieler hier het recht van de sterkste? Ja, ik moet concluderen dat dat zo is. Terwijl ik rustig op drie wielen over het besneeuwde Polderpad toer, moet Cees alle zeilen bijzetten om niet onderuit te gaan. Geef mij maar mijn driewielfiets!

Vogels spotten zonder afstappen

Inmiddels is het voorjaar losgebarsten, met enkele zonnige dagen achter elkaar. De grutto’s laten alweer van zich horen, kruiden schieten uit de grond. De krakeenden, mijn favoriete watervogels, maken opnieuw hun nesten in het ruige grasland. Weer fietsen we over het Polderpad, nu op weg naar het pontje over de Amstel, om daarna polder de Ronde Hoep te “doen”. Verrekijker om mijn nek. Zodra ik iets interessants zie, stop ik om te kijken. Simpele handeling: ik knijp in de remmen en zet de verrekijker voor mijn ogen. Cees niet, die is ook nu de benadeelde partij op zijn gewone fiets. Hij moet remmen, afstappen, soms zelfs zijn fiets eerst nog parkeren, voor hij zijn verrekijker kan pakken.

Straks, als de lente eenmaal goed op stoom is gekomen en alles weer de grond uit schiet, zit ik op mijn driewielfiets weer eersteklas: laag bij de grond zie ik meer dan een “hoogzitter”. Ik zie als eerste de opkomende plantjes in de berm. Soms heb ik geluk: dan zie ik een molletje lopen, of een KBV’tje (vogelaarsterm voor niet-zo-snel-te-identificeren Klein Bruin Vogeltje) rondscharrelen. Ook de boksende hazen merk ik als eerste op. Er is nog een groot voordeel voor mij als driewielfietser: ik fiets zo langzaam als ik wil, terwijl iemand op een tweewieler natuurlijk wel enigszins vaart moet houden om niet om te vallen. Ik heb dus alle gelegenheid om rustig om me heen te kijken. Ik zie de eerste bewegingen van de kieviten die een nestkuiltje draaien, en ik ben ook de eerste die de gruttokuikens waarneemt.

Altijd je eigen terrasje bij je

Nog even, en dan is het weer zomer. Het fijnste seizoen om op de fiets te zitten. Ik tel op mijn gemak lepelaars, wacht tot het valkje zijn duik inzet, en luister naar het miauwen van de buizerd. Ik kan het allemaal op mijn gemak doen, met zowel mijn verrekijker als mijn camera om mijn nek. Zelfs als ik even pauze wil nemen, hoef ik niet af te stappen. Ik stop (uiteraard op een veilige plek), doe een graai in mijn fietsmandje en geniet op mijn gemak van een appeltje en een thermosbeker thee. Ik hoef niet te zoeken naar een bankje of een picknicktafel. Ik zit al!