Dat het soms lastig is om door te dringen tot gemeentelijke beleidsmakers over ontoegankelijke of gevaarlijke verkeerssituaties zal menigeen herkennen. Totdat je ze het zelf aan den lijve laat ondervinden. Iedereen-mobiel-communitylid Toos van Vliet nam daartoe de wethouder Ruimtelijke Ordening van Amstelveen op sleeptouw. Dit is haar verhaal:

Als “speciale-fiets-fietser” prijs ik me gelukkig met de gemeente waar ik woon. Amstelveen ligt, met fijn befietsbare polders rondom, aan de uiterste noordelijke grens van het Groene Hart. Amsterdam is uitstekend bereikbaar via de Keizer Karel weg / Amsterdamse Weg of via de Beneluxbaan. Het Amsterdamse Bos strekt zich vrijwel geheel uit aan de westelijke grens van onze gemeente.

Is alles koek en ei in Amstelveen, valt er niets te verbeteren? Natuurlijk niet! We leven hier niet in het Walhalla. Er is een meldpunt (Fixi) waar je klachten over de infrastructuur kwijt kunt. Kleine problemen als losliggende tegels of laaghangende takken worden vrijwel direct opgelost. Dat is fijn. Maar de grotere problemen vergen wat meer inspanning. Een Fixi-melding over situaties die ik als berijder van een driewieler gevaarlijk vindt, wordt eigenlijk nooit vlot opgepakt, laat staan opgelost. Daar komt altijd een hoop gedoe bij kijken: de ambtenaar die over “mijn” probleem gaat, probeert het eerst schriftelijk af te doen: “Onoplosbaar probleem” of “Niet urgent , gevolgd door het advies om vooral zélf goed uit te kijken, of om mijn fiets-skills te verbeteren. Maar zo makkelijk laat ik me niet afserveren. Ik dring aan op een locatie-bezoek, samen met de ambtenaar in kwestie. Helaas. Ook dát levert meestal niets op. Praten als Brugman, redeneren als een zelfbenoemde wetenschapper….. dat dan weer wél. Maar slechts zelden komen we tot een oplossing.

Eigenlijk moet ik hier in de verleden tijd schrijven, want inmiddels kennen ze mij, en weten ze ook af van mijn verstandhouding met de wethouder voor Ruimtelijke Ordening. Dat kwam zo:

Op een bijeenkomst van de werkgroep Inclusie en Toegankelijkheid van de Gemeente Amstelveen werden wij voorgelicht over de vorderingen van de ingrijpende reconstructie van het Stadshart van Amstelveen. Daar was ook de wethouder van Ruimtelijke Ordening bij aanwezig. Ze trad niet op de voorgrond, maar wilde kennelijk vooral luisteren naar wat de werkgroepleden (zonder uitzondering mensen met een beperking) te vragen en te vertellen hadden. Er deed zich een moment voor waarop ik me “boos” maakte tegenover een van de plannenmakers, over een bepaald aspect van de her-inrichting van het Plein, en verzuchtte: “Dan moet u eens op mijn driewieler stappen, dan kunt u zélf ervaren hoe het werkt!”. 

Na afloop van de bijeenkomst (ik bleef niet wachten op de borrel en het bijbehorende hapje) stapte de wethouder op de coördinator van de werkgroep af: Aan de oproep van die mevrouw met de driewieler wilde ze eigenlijk wel eens gehoor geven!

Afijn, zo kwam dan van het één het ander. Op een koude ochtend in april bestegen Jeffrey (ook lid van de werkgroep Inclusie en Toegankelijkheid) en ik, samen met de wethouder en een van haar ambtenaren, onze fietsen om een rondje door Amstelveen te rijden. Ik had zorgvuldig een route vol knelpunten uitgezet. De ambtenaar was de man waarmee ik al eens eerder in de clinch had gelegen over een gevaarlijk kruispunt, dat ik ook in de route had opgenomen: Een bushalte (abri) plus reclamebord die het zicht op het naderend verkeer volkomen wegnamen, terwijl het (door de keuze van de schuingeplaatste “inritblokken”) onmogelijk was om rustig een positie te kiezen van waaruit het mogelijk was om het verkeer wél te zien. Op dat punt liet ik de wethouder op mijn fiets plaatsnemen: “Doe het maar eens. Steek maar over”. Gelukkig hoefde ik niet heel lang op het nabij geplaatste muurtje te zitten. Het was binnen een halve minuut wel duidelijk: “Nee, onmogelijk. Bizar, dat hier niets mee gedaan is” zei de wethouder, vriendelijk kijkend van mij naar haar ambtenaar, die nog nét niet voluit bloosde.

Die “inritblokken” kwamen we later in de rit nog eens tegen, deze keer in combinatie met een regengoot, waardoor het volkomen onmogelijk was om vanaf de weg met mijn driewieler naar de ingang van de kringloopwinkel te rijden. Ook een leuke plek, deze keer voor de ambtenaar, om de hindernis eens te nemen. Ik had de wethouder al gewaarschuwd: “Hij gaat kiepen!” Zij stond dus klaar om hem op te vangen. Jammer dat ik dit fotomoment gemist heb. De ambtenaar probeerde nog: “Ja, maar ik ben het niet gewend, dit vereist vaardigheid in het omgaan met een fiets als deze!”. Ik beschik best over enige humor. Ik heb hartelijk gelachen.

Na nog een paar knelpunten was het genoeg. Het was koud, de helden waren moe. De wethouder erkende: “Jullie hebben me een nieuw zicht gegeven op het fietsen met aangepaste fietsen. Ik ga er wat mee doen”.

Ik was benieuwd en wachtte rustig af. Die rare inritblokken, die kunnen natuurlijk niet zomaar allemaal vervangen worden. Ze kunnen echter wél, daar waar dat nodig is, minder schuin worden geplaatst. Bij het kruispunt waar ik over schreef is dat inmiddels gebeurd. Dat is mooi! Op die plek is het reclamebord naast de abri trouwens ook verwijderd. Het kruispunt is een stuk veiliger geworden! Afgelopen weekend, toen ik op deze plek stond te wachten tot ik veilig kon oversteken, kwam er een mevrouw naast me staan. “Nou, we kunnen in elk geval zien wat er aankomt! Het was hier vroeger wel zó levensgevaarlijk hier! Ja, dat weet u misschien niet, maar het was niet te doen. En plotseling… zomaar….. was het verholpen!” (Ik weet het mevrouw, mevrouw…… ik weet het…. 😃)