Na mijn herseninfarct verbleef ik zes weken in revalidatiecentrum Reade, aan de rand van het Amsterdamse Vondelpark. Tegen het einde van mijn verblijf barstte de lente van 2023 in alle hevigheid los en begon ik onrustig te worden: Het Vondelpark nodigde me uit, ik wilde naar buiten!

Mijn kamergenoot deed op de voorlaatste dag van haar verblijf “fietsexamen”. Ze moest laten zien dat ze haar fiets weer goed kon gebruiken: op- en afstappen, remmen, zwenken en bochtjes maken,  vaart maken, hand uitsteken en over de schouder kijken, het verkeer overzien ……. Kijkend vanuit onze kamer zag ik haar gaan. Geweldig, ze was klaar om naar huis te gaan. Desnoods op de fiets. 

Met een schok bedacht ik: “Dat moet ik ook nog even leren: fietsen! Ik ga over een week naar huis, we mogen wel opschieten!”. Dit besprak ik die middag met mijn fysiotherapeut. Ze keek me strak, het leek een beetje emotieloos, aan en vroeg: “Heb je daar al helemaal over dóórgedacht, Toos?”. 

Tja, als dat op die manier aan je wordt gevraagd, dan weet je het eigenlijk al.

“Misschien moeten we ons eerst nog even focussen op het lopen. Zonder rollator, wel te verstaan” zei ze na enige stilte. Haar blik was helemáál niet emotieloos, zag ik. Praten had verder geen zin meer. Ik moest het even doen met haar handen op mijn schouders.

De dag daarna kwam de sporttherapeut enthousiast naar me toe. “Ha Toos! Ik kom je halen! Ga je mee, naar buiten?” Het bleek dat ze twee driewielers had klaarstaan.  

Ik keek haar aan, draaide me om en rolde terug naar mijn kamer. Er was niemand om me te helpen met mijn tranen. Ik was verdrietig, maar ook boos. Ik ging toch echt niet op zo’n idiote driewieler rijden hoor! En dan zat er nog een vlaggetje op, ook. Hoe bedenk je het! De rest van de middag heb ik op mijn bed doorgebracht. Als ik er nu op terugkijk denk ik: “Wat een drama zeg, doe effe normaal. Ze wilde laten zien wat je inmiddels weet: Je kunt fietsen!”. Maar die middag duizelde alles. Het was zó confronterend……. 

Twee dagen lang hebben we het er niet meer over gehad. Op de derde dag kwam de sporttherapeut bedaard mijn kamer binnen. “Wil je nog een keer met me meegaan? Je moet wát, hè…….” Het was haar rustige houding die het hem deed. Zonder een woord te wisselen duwde ze mijn rolstoel door de gang, naar de sportzaal. Daar aangekomen zei ze alleen nog: “Je moet wát hè, Toos…….”

Lang verhaal kort: Ik heb een half uur lang rondjes gereden in de sportzaal. En het voelde zo goed…….. Een stuur in je handen. Zélf voortbewegen (oké, met trapondersteuning). Ik popelde om naar buiten te gaan.

Dat kon de volgende dag. We gingen op het oefenplatform rondjes rijden. En de dag daarna mocht ik het park in. Een traject van maar liefst 1,3 kilometer! Fysiek uitgeput en mentaal volkomen in de war van deze happening kroop ik mijn bed in. De dag erna ging ik naar huis.

Het heeft daarna nog een half jaar geduurd eer ik de fiets van mijn keuze thuis had. Ik moest eerst fysiek nog sterker worden en mentaal was er nog een hoop werk te verrichten. De WMO werkte ook niet erg vlot mee, moet ik zeggen. Maar sinds september 2023 rijd ik op de mooiste fiets die ik kan bedenken. We zijn nu ruim anderhalf jaar verder en er staat 4500 km op de teller. Ik hoop jullie op de site mooie verhalen te vertellen!